ก่อนที่จะเริ่มทำร้านอาหาร ก็ดูแลสุขภาพตัวเองประมาณหนึ่ง ไม่ได้มากมายอะไร ซึ่งก็คงเหมือนคนป่วยทั่วๆไป ตอนรู้ว่าเป็นโรคร้าย ก็ตกใจไปพักหนี่ง พอหมอเริ่มรักษา อาการเริ่มดีขึ้น ก็กลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมๆ

พอโรคกำเริบ หมอก็เพิ่มยา หรือ แอดมิท ก็แค่นั้น
( คิดไปเองว่า ทุกข์มามากแล้ว การได้กินของอร่อย ซึ่งไม่สนใจ ว่าจะแย่กับสุขภาพแค่ไหน มันคือการฮีลใจ มันดีต่อใจ เจ็บป่วยก็รักษาไป อย่างมากก็แค่ตาย ตอนนี้ยังไม่ตาย ขอกินอย่างมีความสุขดีกว่า )

แต่ในความเป็นจริง ชีวิตมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เพราะอยู่ๆ มันไม่ได้ตายเลย มันต้องป่วยก่อน และ การต้องอยู่แบบคนป่วย มันทรมานมากกว่า การที่ต้องตายเสียอีก

พอเริ่มคิดได้ ทีนี้คิดเยอะเลย ว่ามันไม่ได้ทรมานแค่ตัวเอง การเจ็บป่วย มันทำร้ายครอบครัว ทำร้ายคนที่เรารัก และ เป็นภาระให้พวกเขา

จึงเริ่มมาดูแลตัวเองมากขึ้น แรกๆ ก็คงเหมือนกันเกือบทุกคน ทำได้แค่ระดับนึง และ รู้สึกไม่มีความสุข

ชีวิตมันไม่มีอะไรได้มาง่ายอยู่แล้ว แค่ค่อยๆปรับ ณ.วันนี้ ปรับมาเรื่อยๆ เกือบ 10 ปีแล้ว

และเริ่มทำร้านเล็กๆ เพื่อสุขภาพ มาประมาณ 5 ปี สุขภาพแข็งแรงมากๆๆๆๆ SLE ไม่ได้หาย ( เพราะโรคนี้ เป็นแล้วไม่หายขาด โรคจะกำเริบเมื่อไรก็ได้ ) แต่ปัจจุบันโรคสงบมานานหลายปีมากแล้ว

การดูแลสุขภาพของเธอ พวกเรา และทีมงาน ไม่ใช่สายแข็งโป๊ก แต่ก็ไม่ใช่สายอ่อนปวกเปียก เราลดอาหารที่มีโทษถ้าทานมากเกินไป เช่น น้ำตาล โซเดียม

แต่เราไม่ได้งด เพราะน้ำตาล หรือ โซเดียม ตามธรรมชาติ ที่มีในผัก ผลไม้ ข้าว หรือ เนื้อสัตว์ ถ้าทานในปริมาณที่เหมาะสม เพียงพอที่จะให้ร่างกายนำไปใช้ประโยชน์ ก็ไม่เกิดโทษ และทำให้ร่างกายแข็งแรงได้

เพราะฉะนั้น อะไรที่ลดได้ พวกเราลด อะไรที่ยังลดไม่ได้ พวกเราก็ทานแต่น้อย และ นานๆจะทานที แค่นี้ก็สุขสุดสุดแล้ว